De mens achter het assessment
Bij Bureau STERK geloven we dat een goed assessment verder gaat dan alleen het instrument of de methode. Het draait om mensen — om zien, begrijpen en het herkennen van potentieel.
Maar minstens zo belangrijk is: wie zijn eigenlijk de mensen die deze rol vervullen?
Hieronder stellen een aantal van onze assessoren zich aan je voor. Ze delen wie ze zijn, wat ze doen (binnen én buiten hun werk als assessor) en wat hen drijft in dit vak. Zo krijg je een inkijkje in de mensen achter Bureau STERK: professionals met ervaring, bevlogenheid en oog voor de mens achter het verhaal.
Lees hieronder hun verhalen en maak kennis met onze assessoren.
Maar minstens zo belangrijk is: wie zijn eigenlijk de mensen die deze rol vervullen?
Hieronder stellen een aantal van onze assessoren zich aan je voor. Ze delen wie ze zijn, wat ze doen (binnen én buiten hun werk als assessor) en wat hen drijft in dit vak. Zo krijg je een inkijkje in de mensen achter Bureau STERK: professionals met ervaring, bevlogenheid en oog voor de mens achter het verhaal.
Lees hieronder hun verhalen en maak kennis met onze assessoren.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik leuk werk heb gevonden als assessor.Zichtbaar maken wat iemand al kan
Sinds driekwart jaar werk ik als assessor voor Bureau Sterk. Van huis uit ben ik HBO-opgeleid verpleegkundige en heb ik een aantal jaren gewerkt in ziekenhuizen in Nederland en Noorwegen. In mijn privésituatie kreeg ik te maken met jongeren die vastliepen op de middelbare school en uiteindelijk thuis kwamen te zitten. Vanuit die situatie is het vinden van een weg naar maatschappelijke deelname vaak een weg van hobbels en niet geëffende paden. Dit heeft voor mij ervaringsdeskundigheid opgeleverd met betrekking tot faalangst, zelfbeeld, perfectionisme en weinig vertrouwen in eigen kunnen.
Toen ik mij verdiepte in het werk als assessor, werd me duidelijk dat ik in deze functie de ideale combinatie vond van mijn eigen competenties. Met enthousiasme ben ik na een degelijke training begonnen bij Bureau Sterk, waar ik een klankbord vond voor mijn ideeën over kwaliteiten, vaardigheden en competenties van mensen en hoe zij die ontwikkelen gedurende hun leven en hun werk.
In mijn opvatting is scholing via daarvoor bestemde instituten slechts één van de middelen om competenties te ontwikkelen. Momenteel is deze vorm van scholing wel de meest gangbare manier om voor een functie in aanmerking te komen.
Het is slechts een paar generaties terug dat dit heel anders was. Men ging in de leer bij een bedrijf, instelling of vakman/vrouw en leerde zo een beroep. Deze manier van kennis en vaardigheden verwerven zie je eigenlijk in het EVC-certificaat weer terug. Het is de neerslag van wat je hebt geleerd in je werkomgeving waaraan een beoordeling is gekoppeld dat je als bewijs kunt gebruiken voor je verworven competenties.
Het merendeel van de kandidaten die ik in de afgelopen maanden heb leren kennen, doet hun werk vaak al jaren. Ze hebben veel verschillende situaties meegemaakt en zijn omringt door collega’s met nog meer ervaring. Ze hebben ongemerkt veel geleerd en hebben zich als vakbeoefenaars steeds verder ontwikkeld. En deel van de kandidaten hebben in hun jongere jaren niet het maximale uit hun scholingsmogelijkheden kunnen halen of zijn overgestapt vanuit een andere branche. Het pad naar hun uiteindelijke werk is niet altijd een recht pad zonder hobbels. De achtergrond van kandidaten kan daardoor heel divers zijn. Een EVC-traject is in veel situaties de meest aansluitende manier om een erkenning te krijgen van de competenties die ze in hun werk hebben opgedaan.
Aan het begin van het traject is het vaak worstelen met de competenties die de kandidaten moeten aantonen. Ze moeten bewust gaan nadenken over wat ze doen op de werkvloer. Maar zo gauw dat proces op gang is, ontdekken ze hoeveel ze doen en wat ze allemaal doen. Dat is lang niet zo vanzelfsprekend als dat het lijkt in de dagelijkse gang van zake. Ze ontdekken vaak ook dat ze veel kunnen en in veel verschillende situaties zelf tot oplossingen komen. Het EVC-traject geeft inzicht in alle vaardigheden waarin ze onbewust bekwaam zijn. Door hierover te reflecteren worden ze zich steeds meer bewust van zichzelf en wat hun competenties zijn. Ze gaan van onbewust bekwaam naar bewust bekwaam. Dit zie ik, naast de erkenning van de competenties, als de grote meerwaarde van het EVC-traject.
En elke keer als ik mag constateren dat dit proces zich heeft voltrokken, word ik als assessor blij. Want de kandidaat kan met dit bewustzijn nog beter zijn vaardigheden inzetten en met zelfvertrouwen die taken opeisen waarvan hij of zij nu weet dat het dit beheerst. Een kandidaat die het Helpende zorg en welzijn traject heeft doorlopen, vertelt me dat ze vaker cliënten gaat inbrengen tijdens het teamoverleg, nu ze weet dat ze competent is in het doen van observaties, dus minder twijfelt aan haar inzichten. Een andere kandidaat die het traject Persoonlijk begeleider maatschappelijke zorg heeft gedaan, geeft aan dat hij zich bewust is geworden dat hij beleidsmatig binnen de afdeling best wel wat bijdraagt. Nu heeft hij het zelfvertrouwen om naar voren te stappen om meer taken op dat vlak op te pakken en zelfs eventueel scholing daarvoor gaat volgen.
Hoe mooi is het als kandidaten een EVC-traject doorlopen en daarna bewust bekwaam hun competenties nog meer en doelgerichter inzetten voor kwaliteitsverbetering van hun werk.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik leuk werk heb gevonden als assessor.
Toen ik mij verdiepte in het werk als assessor, werd me duidelijk dat ik in deze functie de ideale combinatie vond van mijn eigen competenties. Met enthousiasme ben ik na een degelijke training begonnen bij Bureau Sterk, waar ik een klankbord vond voor mijn ideeën over kwaliteiten, vaardigheden en competenties van mensen en hoe zij die ontwikkelen gedurende hun leven en hun werk.
In mijn opvatting is scholing via daarvoor bestemde instituten slechts één van de middelen om competenties te ontwikkelen. Momenteel is deze vorm van scholing wel de meest gangbare manier om voor een functie in aanmerking te komen.
Het is slechts een paar generaties terug dat dit heel anders was. Men ging in de leer bij een bedrijf, instelling of vakman/vrouw en leerde zo een beroep. Deze manier van kennis en vaardigheden verwerven zie je eigenlijk in het EVC-certificaat weer terug. Het is de neerslag van wat je hebt geleerd in je werkomgeving waaraan een beoordeling is gekoppeld dat je als bewijs kunt gebruiken voor je verworven competenties.
Het merendeel van de kandidaten die ik in de afgelopen maanden heb leren kennen, doet hun werk vaak al jaren. Ze hebben veel verschillende situaties meegemaakt en zijn omringt door collega’s met nog meer ervaring. Ze hebben ongemerkt veel geleerd en hebben zich als vakbeoefenaars steeds verder ontwikkeld. En deel van de kandidaten hebben in hun jongere jaren niet het maximale uit hun scholingsmogelijkheden kunnen halen of zijn overgestapt vanuit een andere branche. Het pad naar hun uiteindelijke werk is niet altijd een recht pad zonder hobbels. De achtergrond van kandidaten kan daardoor heel divers zijn. Een EVC-traject is in veel situaties de meest aansluitende manier om een erkenning te krijgen van de competenties die ze in hun werk hebben opgedaan.
Aan het begin van het traject is het vaak worstelen met de competenties die de kandidaten moeten aantonen. Ze moeten bewust gaan nadenken over wat ze doen op de werkvloer. Maar zo gauw dat proces op gang is, ontdekken ze hoeveel ze doen en wat ze allemaal doen. Dat is lang niet zo vanzelfsprekend als dat het lijkt in de dagelijkse gang van zake. Ze ontdekken vaak ook dat ze veel kunnen en in veel verschillende situaties zelf tot oplossingen komen. Het EVC-traject geeft inzicht in alle vaardigheden waarin ze onbewust bekwaam zijn. Door hierover te reflecteren worden ze zich steeds meer bewust van zichzelf en wat hun competenties zijn. Ze gaan van onbewust bekwaam naar bewust bekwaam. Dit zie ik, naast de erkenning van de competenties, als de grote meerwaarde van het EVC-traject.
En elke keer als ik mag constateren dat dit proces zich heeft voltrokken, word ik als assessor blij. Want de kandidaat kan met dit bewustzijn nog beter zijn vaardigheden inzetten en met zelfvertrouwen die taken opeisen waarvan hij of zij nu weet dat het dit beheerst. Een kandidaat die het Helpende zorg en welzijn traject heeft doorlopen, vertelt me dat ze vaker cliënten gaat inbrengen tijdens het teamoverleg, nu ze weet dat ze competent is in het doen van observaties, dus minder twijfelt aan haar inzichten. Een andere kandidaat die het traject Persoonlijk begeleider maatschappelijke zorg heeft gedaan, geeft aan dat hij zich bewust is geworden dat hij beleidsmatig binnen de afdeling best wel wat bijdraagt. Nu heeft hij het zelfvertrouwen om naar voren te stappen om meer taken op dat vlak op te pakken en zelfs eventueel scholing daarvoor gaat volgen.
Hoe mooi is het als kandidaten een EVC-traject doorlopen en daarna bewust bekwaam hun competenties nog meer en doelgerichter inzetten voor kwaliteitsverbetering van hun werk.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik leuk werk heb gevonden als assessor.
Mensen in hun kracht zetten
Mijn naam is Elly Meetsma. Ik werk als systemisch leer- en ontwikkelcoach, eerstegraads docent en EVC-assessor en begeleider binnen zorg en welzijn, voor kandidaten van niveau 2 tot en met 6. In alles wat ik doe staat de ontwikkeling van mensen centraal. Ik geloof sterk in werken vanuit talent, kracht en kwaliteiten. Mensen hebben vaak al zoveel in huis, alleen zien ze dat zelf niet altijd. In mijn werk help ik hen om dat zichtbaar te maken en te zien wat ze zelf al kunnen.
Als assessor krijg ik veel energie van de gesprekken die ik voer. Ik ontmoet bijzondere mensen die de zorg en het welzijn een warm hart toedragen. Mensen die met passie hun werk doen en iets willen betekenen voor een ander.
Soms zijn het ook persoonlijke en kwetsbare verhalen die mensen delen. Verhalen die raken en laten zien wat iemand heeft meegemaakt en hoe iemand is gegroeid. Juist die verhalen vertellen zoveel moois. Ze laten zien wie iemand echt is en wat iemand meebrengt in het werk.
Voor mij is gelijkwaardigheid heel belangrijk. Ik sta naast iemand, niet erboven. Met respect en oprechte interesse kijk ik naar wie iemand is en wat iemand doet in de praktijk. Daarbij kijk ik als assessor ook holistisch: ik zie niet alleen losse vaardigheden, maar het geheel van de mens, de context en de ontwikkeling.
Ik help mensen om woorden te geven aan hun eigen handelen en vakmanschap. Het mooiste moment is wanneer iemand zelf gaat zien: dit kan ik dus al. Dat geeft zelfvertrouwen en beweging. En soms raakt mij dat ook, juist wanneer iemand lange tijd onzeker is geweest over zijn of haar handelen, werk en eigen kunnen of niveau.
Voor de kandidaat betekent dit vaak meer vertrouwen, erkenning en nieuwe mogelijkheden. Ze durven stappen te zetten in hun werk, zich verder te ontwikkelen of een volgende stap te maken in hun loopbaan.
Door mijn rollen in het onderwijs, begeleiding en het practoraat verbind ik praktijk, leren en onderzoek met elkaar. Ik kijk systemisch naar mensen en hun omgeving en neem die bredere blik mee in mijn gesprekken en beoordelingen. Tegelijk leer ik zelf ook elke dag. Van de mensen die ik ontmoet en van hun verhalen en casuïstiek. Dat maakt dit werk voor mij niet alleen waardevol, maar ook inspirerend.
Voor mij is assesseren niet alleen beoordelen. Het is zien, erkennen en mensen in hun kracht zetten.